The Hole 3D

Zaciekawiony, lub może zaintrygowany filmem w technologii 3D, którą miałem okazje poznać dzięki filmowi The Final Destination, który obejrzałem dość niedawno, postanowiłem wyczekiwać następnej okazji do zobaczenia jakiegoś ciekawego filmu w tym systemie.

Długo nie musiałem czekać bo nawet nie całe dwa tygodnie, kiedy to przechadzając się przez miasto postanowiłem wejść do najbliższego baru i napić się kawy, by móc wreszcie przyjąć dawkę kofeiny i pozwolić moim oczom zobaczyć świat w ostrzejszych barwach.

Pomysł nie musiał czekać długo na realizacje i już po pięciu minutach moja noga stanęła w najbliższym barze, który znajduje się koło dworca. Wreszcie zamówiłem filiżankę kawy i kiedy moje usta i język delektowały się, dosłownie mówiąc „małą czarną”, bo jak by nie patrzeć w filiżance był zaledwie naparstek, moje rozbudzające się oczy dostrzegły ulotkę z zapowiedziami kinowymi.

Nie czekając długo wziąłem ją do ręki i zacząłem czytać tę pięciostronicową ulotkę, gdzie 3 z nich zajmowały reklamy. No nic, zacząłem czytać i szybko zauważyłem, że niedługo będzie jakiś film właśnie w tej interesującej technice 3D. Miał to być „The Hole”, reżysera Joe Dantego.

Przeczytałem zapowiedź i postanowiłem, że będzie można na niego pójść, tym bardziej że gatunkowo miał być to horror w pomieszaniu z thriller. Po skończeniu włożyłem ulotkę, odsunąłem skrzypiące krzesło i poszedłem sobię w dalszą drogę.

Film był zapowiadany na następny dzień na 17.50, ja jako że w tym dniu czułem się niewyjątkowo śpiący postanowiłem zrobić sobię małą drzemkę i tak ten półsen, zamienił się w silne „objęcie Morfeusza”. Ten rzeczony Morfeusz tak mnie ścisną, że pospałem zamiast godziny to trzy razy tyle i prawie się spóźniłem. Na szczęście szybka akcja ratunkowa i bieg  z jeszcze jednym okiem zamkniętym do kina udał się na tyle, że zdąrzyłem na pięć minut przed rozpoczęciem.

Gdy dotarłem pod kino, moje drugie oko się otworzyło z powodu, jakie zobaczyło to pierwsze, gdyż pod budynkiem nie było żywej duszy. No nic, myślałem że już wszyscy weszli więc postanowiłem szybko kupić bilet i jak najszybciej usadowić się na sali. Na dwie minuty przed rozpoczęciem seansu wszedłem na sale, i nagle  przeżyłem zdziwienie numer dwa, bo … na sali była tylko jedna osoba. No nic, pomyślałem, że może to zła godzina, ale to i lepiej będę się czuł swobodniej.

Niestety zaraz za mną doszło jeszcze jakieś pięć, czy sześć osób, na co już nie zwracałem uwagi. Założyłem okulary, które dawały ten niesamowity efekt i zacząłem podziwiać seans.

Efekty, jakie dawała technologia 3D działały tak samo jak za pierwszym razem, moja głowa co chwila sama cofała się, myśląc, że zaraz jakaś litera spadnie mi na nos, moje ręce za każdym razem chciały samoczynnie się podnieść by złapać w rękę jakiś obiekt wydający się stać na metr od oczu. Niestety to tylko na początku filmu.

Im dłużej film trwał tym stawał się nudniejszy i w momentach gdzie miał trzymać w napięciu tak na prawdę mnie irytował. Cały spektakl kręcił się w okół „głównej postaci”, czyli pewnej dziury w piwnicy, która nie posiadała dna, którą dwaj bracia, którzy podczas małej bójki znaleźli w domu, do którego przeprowadzili się niedawno.  Aktorzy zobaczywszy zamkniętą dziurę w piwnicy postanowili otworzyć sześć, kłódek, którymi była zamknięta.

Kiedy już to w końcu otworzyli, nie mogli dostrzec dna, więc postanowili wrzucić do niej gwoździe by móc zobaczyć czy jest głęboko, niestety dla nich kiedy je wrzucili nie usłyszeli żadnego odgłosu z głębi, a przynajmniej nie gwoździ spadających na podłogę. Latarka, również nic nie pomogła.

Potem w odkrywaniu tajemnicy zawartości tej otchłani dołączyła się młoda sąsiadka, która spodobała się jednemu z nowo przybytych do miasta braci.

Muszę przyznać, że w połowie filmu bardzo się nudziłem, i czekałem kiedy w końcu się ten film skończy, lub przynajmniej mnie jakoś pozytywnie zaskoczy i przy okazji, że przyszedłem obejrzeć horror mnie lekko przestraszy. Niestety nic z tego. W pewnym momencie miałem ochotę wrócić do snu, w którym byłem zagłębiony przed przyjściem.

Potem okazało się, że ciemnych czeluściach znajdują się znajdują się ich koszmary, lub inaczej rzeczy, których oni się boją. Koniec zostawię dla osób, które chciałyby obejrzeć ten film i sami go ocenić, gdyż moja opinia może być zupełnie różna od zdania każdego człowieka, ponieważ jak wiadomo, mimo że mnie ten film nudził to kogoś innego może bardzo przestraszyć, zainteresować, trzymać w napięciu, i tym samym bardzo się podobać. Na wielki plus jednak zasługuje młody aktor Nathan Gamble, który zagrał swoją rolę na prawdę dobrze, a

Dlatego zapraszam wszystkich lubiących kino, i wyrobienia sobie własnego zdania na temat tego filmu.

Na zakończenie wyszedłem, posiliłem się dwoma kawałkami pizzy i z mieszanymi uczuciami poszedłem do domu.

Waka Waka

Dziś rozpoczęły się już XIX Mistrzostwa Świata w piłce nożnej, które tym razem odbywają się w RPA. Ja, wielki fan piłki nożnej, jakoś z nieznanego mi powodu, nie byłem szczególnie zainteresowany otwarciem, ani tą całą otoczką, która zawsze towarzyszy tego typu imprezom. Kiedyś wyglądało to zupełnie inaczej.

Podczas mistrzostw w 2002 roku w Korei Płd. i Japonii, czy w 2006 w Niemczech, bardzo się emocjonowałem i śledziłem wszystkie mecze. Hmm, możliwe że to brak reprezentacji Polski mnie nie przyciąga do telewizora i śledzenia całej imprezy? Prawdopodobnie tak, ale może to i lepiej chociaż spędze mniej czasu przed telewizorem.

Doświadczenie mi jednak mówi, że na każdych mistrzostwach świata, podczas otwarcia można usłyszeć jakieś ciekawe nowe piosenki, i tym razem się nie myliłem. Kiedy usłyszałem piosenkę „Waka Waka”, którą śpiewała Shakira, od razu mi się spodobała. Ostrzegam, że łatwo „wchodzi w ucho”, co u mnie groziło dziesięciokrotnym przesłuchaniem pod rząd.

Co do tytułu tej piosenki, to przejrzawszy Wikipedie, znalazłem dwa rozwiązania dla tłumaczenia tego tytułu. Jedno mówi, że jest to pewien rodzaj muzyki pochodzący z Nigerii, a drugie to tłumaczenie słowa waka, z języka suahili co miałoby oznaczać „być oświeconym”. Mi pasuje bardziej ta druga opcja. Jeśli ktoś wie więcej na temat tego, skąd pochodzi tytuł niech pisze.

A co do samych mistrzostw, trzymam kciuki za Włochów, a co do „czarnego konia” życzyłbym sobie by była nim Serbia.

The Final Destination 4

Miałem napisać to wcześniej, ale dopiero teraz znalazłem czas, którego powiedzmy, że nie miałem uprzednio. Nie jestem jakoś szczególnie stałym bywalcem sal kinowych, ale co jakiś czas złapie mnie chęć by pójść do kina na jakiś ciekawy film, aby się troszkę zrelaksować. Jak na razie tutaj we Włoszech, widziałem dwa filmy. Pierwszym z nich był film pt. 2012, a drugi to właśnie wspomniany w tytule The final destination 4, które wywarło na mnie szczególne wrażenie z powodu, że był on wyświetlany w 3d.

Pierwszy raz widziałem film w formacie 3d, który ogląda się w okularach, nawet nie wiem jak one się nazywają, ale dają świetny efekt, który co chwila wbija w fotel. Dla kogoś może się to wydawać zwyczajnym wydarzeniem, ale ja z tego względu, że rzadko chodzę do kina, to tym bardziej mogłem przeżyć ten film.

Już kiedy film się zaczynał dostałem pewną próbkę możliwości 3d, kiedy to wydawało mi się, że mogę złapać napisy początkowe w rękę, co było naprawdę oś niebywałe. Potem jakieś krople krwi, które pływały mi przed oczami i co chwila ręka, która mi świerzbiła aby złapać te krople.

Kilka razy można było się przestraszyć, że coś leci ci w oczy, kiedy to na przykład wielka deska przebiła jedną z aktorek, wydawało się, że ten kawałek drewna zaraz wleci osobie siedzącej przed ekranem prosto w głowę, co prowokowało swoisty odruch głowy do tyłu.

Niestety nie widziałem poprzednich trzech odsłon tego filmu, ale mimo to mogę powiedzieć, że warto było zapłacić za ten spektakl, a przy okazji również polecam do obejrzenia tego filmu, który do samego końca trzymał w napięciu.

Penne al gorgonzola

Właśnie wczoraj na moim stole wylądowało już po raz wtóry przepyszne danie o nazwie „Penne al Gorgonzola”, co co to znaczy? Penne jest to makaron, w Polsce z tego co wiem nazywany rurkami, natomiast gorgonzola jest to przepyszny ser pleśniowy.

Lubie tę potrawę nie tylko z powodu smaku, ale również ze względu na jej prostotę i szybkość z jaką można je wykonać, bo wystarczy zaledwie 10 minut.

Co będzie nam potrzebne? Na jedną osobę wystarczy:

100 g – makaronu penne
30 g - sera gorgonzola
2 łyżki śmietany
troszeczkę masła, dosłownie łyżka
łyżkę sera grana padano

Zebrawszy te produkty wystarczy zabrać się do pracy. Nalewamy do garnka wodę. Trzeba pamiętać, że na każde 100 g makaronu przypada litr wody. Oczywiście nie trzeba być tak rygorystycznym i dokładnie odmierzać bo makaron ugotuje się w większej ilości wody.

Kiedy mamy już wodę w garnku, stawiamy ją na ogień, żeby się szybciej ugotowała wypada przykryć garnek, pamiętając przy tym, że kiedy już wrzucimy makaron do wody, pod żadnym pozorem nie przykrywać garnka.

Dobrze tak więc widząc, że woda już zaczyna  się gotować wrzucamy szczyptę soli. Kiedy już to zrobicie wrzuca się makaron i czeka około 10 minut, sprawdzając co jakiś czas, czy makaron nie jest już gotowy. Przypominam, że makaron powinien być „al dente”, co znaczy, że ma stanowić lekki opór podczas zajadania się nim, oczywiście kto lubi rozgotowany, robi rozgotowany.

Po pięciu minutach, w między czasie kiedy to makaron się gotuje na patelnie wrzucamy masło, te rozpuszcza się, następnie wrzucamy śmietanę, a kiedy widzimy, że wszystko stanowi dość jednolitą masę, wrzucamy ser Gorgonzola. Trzeba pamiętać, żeby nie robić tego na zbyt dużym ogniu, bo może się szybko przypalić, a potem będzie ciężko zeskrobywać z patelni. Kiedy już wrzuciliśmy te składniki na patelnie, przydałoby się wziąć do ręki drewnianą łychę i zamieszać ze dwa razy makaron i sprawdzić jak mu się tan powodzi.

Jak czujemy, że już powoli dochodzi  mieszamy nasz sosik, i odcedzamy makaron, który potem wrzucamy szybko na patelnie, dodajemy ser Grana, lub inny podobny, podrzucamy, lub mieszamy, jak kto preferuje . Próbujemy czy jest zjadliwe i … jeśli tak, porcjujemy i się zajadamy ze smakiem, jeśli nie, trzeba pomyśleć co jest nie tak.

Niektórzy dodają również soli, ale ja ze względu iż uważam, że gorgonzola jest wystarczająco słony, nie dodaje soli.

Smacznego.

Na targu w biały dzień

Cholera jasna! Dziś jak zwykle w soboty w Belluno jest rynek. W sumie to asortyment tego rynku to damskie ubrania chińskie ( bądź co bądź każda dama mogłaby się nawet ładnie ubrać za nie dużą cenę) prosto od chińczyków, z którymi ciężko się dogadać po włosku, skarpety, czy inne kwiatki. Jak ktoś się zapuści dalej można też kupić bardzo dobre sery, od miłego pana, który cały czas się do każdego uśmiecha. Obok niego jest też inny troszkę bardziej ponury pan, który to sprzedaje ryby, świeżutkie owoce morza, prosto z Wenecji.

Niestety ten od ryb ma troszkę mniej klientów niż pan od sera. W sumie jak dobrze pomyślę to idąc dalej można też kupić lub naostrzyć nóż, a nawet nabyć kalkulator. Ja kiedyś kupiłem. Wyszło na to, że jeden dzień użytkowania kosztuje 1 €. Bo zapłaciłem za niego 5 €, a działał pięć dni. Kurczę drogo!

Co by nie mówić, prawie bym zapomniał że dziś jest mercato, gdybym nie wracał do domu jak zwykle okrężną drogą i przypadkiem znalazł się w środku tegoż targowiska. Los chciał, że zatrzymałem się przy straganie z książkami, które muszę zawsze po dotykać, pomacać, obejrzeć, co zresztą odziedziczyłem po mamie. Ona też lubi wszystkiego dotknąć kiedy jest w sklepie. Siła wyższa sprawiła, że mój sokoli wzrok zwrócił uwagę na dwie fajne książki kucharskie.

300 stron dobrych przepisów nigdy nie za wiele, więc trzeba brać. Pech w tym, że pod nią leżała inna książka o wdzięcznej nazwie „Grande enciclopedia dei dolci” co znaczy nic innego jak,  ”Wielka encyklopedia słodkości”. Po chwili przejrzenia i oszołomienia, byłem już na przystanku autobusu z dwiema książkami w foliowej torebce, udając się do domu. W ten sposób wydałem pieniądze, które miałem przeznaczyć na struny do gitary i słuchawki. Ah, ta moja słaba wola, to nie wiem po kim odziedziczyłem, ale nie po mamie.

W sumie morał z tego taki, żeby nie wchodzić na targ, kiedy się ma pieniądze w kieszeni a nie chce się nic kupić. Chyba, że się ma silną wolę.

Bułka z parówką na szczycie

Dokładnie cztery dni temu, uzbrojony w litr wody, mocniejsze buty sportowe, ciepłą bluzę, aparat, kamere oraz co najważniejsze plecak zawierający prowiant – ponad 6 paróweczek z kurczaka oraz 3 prawie świeże bułki razowe, wybrałem się na podbój pewnej góry, która bardzo śmiale wznosi się nad pięknym miastem Belluno, w północnych włoszech.

Było to już moje drugie podejście zdobycie tego szczytu. Niestety pierwszy raz, jakieś półtorej roku temu, zrobiłem jakiś błąd. Do dziś się zastanawiam co to było. Czy pomyliłem drogę, która bądź co bądź w połowie góry się skończyła, czy może nie byłem w posiadaniu parówek z bułkami? Które jakby nie patrzeć tym razem przyczyniły się do zdobycia szczytu.

Na prawdę do dziś tego nie wiem, jednak tym razem nie byłem na tyle głupi i wcześniej sprawdziłem w internecie dokładnie z której strony mam atakować owy szczyt, a potem uzbroiłem się w odpowiedni prowiant. Nie śmiało spróbuje zauważyć, że miałem przy sobie również roladę z czekolady, której jednak nie skonsumowałem z powodów mało mi znanych. Chyba się schowała na dnie plecaka i będąc zbyt podekscytowanym o niej zapomniałem.

Cóż droga na sam szczyt zajęła mi 5 godzin, po drodze spotkałem tylko trzy osoby, na początku jeszcze kilka samochodów, dwie wiewiórki, oraz tabliczkę, żeby zabierać wszystko z samochodów bo kradną, szczególnie komórki. Zastanawiam się tylko, kto by chciał włazić 700 m, ( bo na tę wysokość można wjechać samochodem ) i kraść radio czy telefon z samochodu? Choć w sumie jeśli taka tabliczka jest to znaczy, że ktoś kradł. Czy do tego są zdolne wiewiórki?

Oprócz tego wszystkiego nacieszyłem oczy pięknymi widokami panoramy Belluno, co wyglądało niebywale, im wyżej wchodziłem tym jeszcze bardziej ten spektakl stawał się co raz piękniejszy.

Wchodząc na tę górę sprawdziło się moje życiowe motto, które brzmi –  “Wszyscy chcą żyć na wierzchołku góry, zapominając, że prawdziwe szczęście kryje się w samym sposobie wspinania się na górę“.

Otóż to! Bo im wyżej wchodziłem tym było przyjemniej i kiedy widziałem szczyt co raz bliżej tym bardziej chciałem iść, a kiedy już się udało, satysfakcji i przyjemności nie było końca.

Nie wiem czy wszyscy zrozumieli zakończenie tej historyjki, ale nawet jeśli nie to chociaż można obejrzeć sobie zdjęcia.

Wystarczy kliknąć w obrazek.

Nie odkładaj

Jakiś czas temu zakończył się mój krótki epizod w pracy na budowie, gdzie parałem się by móc zarobić na wyjazd do Włoch. Popracowałem, zarobiłem i jestem zadowolony. Nie była to jakaś ambitna praca, a bardziej jak to mówią „przynieś, podaj, pozamiataj„, jednak mi wystarczyło to by zrozumieć pewną ważną rzecz, która strasznie mi przeszkadzała w życiu i która była jedną z większych moich wad.

Całe życie odkładałem wiele rzeczy na później. Miałem wiele spraw do załatwienia i zawsze sobie mówiłem – „Piotrek, dobra zrobisz jutro masz czas, co się śpieszyć”. Jak się można zorientować, na drugi dzień mówiłem to samo i tak wszystko narastało i narastało, aż w końcu nie wiadomo było od czego zacząć i co zrobić na początku czy gdzie rękę włożyć.

Zapyta ktoś, co ja takiego mogłem przeżyć na tej budowie, co pozwoliło mi na zmianę. Otóż były dni, że mieszałem cement w betoniarce, pakowałem go na taczkę i woziłem gdzie trzeba. Na koniec dnia nie przejmowałem się i nie myłem nic, lub zaledwie przecierałem betoniarkę, taczkę, aż w końcu wszystko zasychało, a cementu narastało. Prawda, że mądrze?

Na trzeci dzień dostałem w końcu reprymende od szefa i musiałem wszystko dokładnie szorować na błysk przez co byłem zmuszony siedzieć półtorej godziny dłużej w robocie. Kto szorował wie, że zaschnięty cement nie jest łatwy do zmycia. A kto nie szorował, też powinien sobie wyobrazić, że to nie tak jak smarować masło na chleb. Jak tak to czyściłem w pocie czoła to przechodził koło mnie jeden z robotników i popatrzywszy na mnie powiedział – „Kurwa, zobacz, żebyś od razu umył to nie trzeba byłoby szorować, wystarczyłoby szlauchem machnąć i by zeszło młody”.

Rozumiecie? Płyną z tego doświadczenia trzy lekcje. Pierwsza, nie odkładaj nigdy niczego na później bo potem nie dość, że będzie więcej do zrobienia to i będzie trudniej. Drugie, zawsze po skończonej robocie myj wszystkie narzędzia po sobie, to i ty na drugi dzień będziesz zadowolony mogąc zacząć prace czystymi narzędziami, lub osoba, która będzie nimi pracowała po tobie, a i szef zobaczy, że jesteś czystym i dokładnym pracownikiem co będzie procentowało dla ciebie. Trzecie, nigdy żadnego wydarzenia w życiu nie traktować w kategorii błędu czy porażki, ale doświadczenia.

Wiem, że nie jest to nic odkrywczego jednakże mi to pozwoliło zrozumieć te kilka rzeczy, a nigdy nie mogłem się zmusić do nieodkładania spraw na potem.

Una volta tanto

Negramaro to włoski zespół rockowy, do którego przekonałem się dopiero niedawno. Jego wokalista, Giuliano Sangiorgi, ma „inny” głos niż większość artystów rockowych i może właśnie to ta „inność”, a może szczególność mi się podoba. Tutaj próbka jego umiejętności w wersji akustycznej.

Negramaro – Una volta tanto

Oprócz tej ma również kilka innych ciekawych kawałków jak np „Ti vorrei sollevare„, którą śpiewał na spółkę z inną ciekawą artystką Elisą, czy też „Senza fiato„, gdzie wspomagała go również przepięknym głosem Dolores O’Riordan.

O słońcu i wietrze

Wczoraj znalazłem na jednej ze stron o rozwoju i świadomości krótką historyjkę, która mimo swojej prostoty bardzo mi się spodobała i postanowiłem ją tutaj zamieścić, ponieważ według mnie daje dużo do myślenia.

Słońce i wiatr kłócili się ze sobą o to, kto jest silniejszy. Wiatr powiedział: „Widzisz tego starego człowieka w płaszczu? Założę się, że potrafię zedrzeć z niego ten płaszcz szybciej niż ty.”

Słońce schowało się więc za chmurami, a wiatr zaczął wiać mocniej i mocniej, aż wreszcie przybrał siłę huraganu. Jednak,0 im mocniej wiał, tym bardziej starzec otulał się płaszczem.

Wreszcie wiatr zrezygnował i ucichł. Wtedy słońce wyszło zza chmur i uśmiechnęło się przyjaźnie do człowieka. Natychmiast otarł czoło i zdjął płaszcz. Słońce udowodniło wiatrowi, że delikatność i przyjazne podejście są zawsze silniejsze niż furia i siła.

To krótkie opowiadanko może wydawać się dziecinne, lecz sądzę, że niesie za sobą dość ciekawe przesłanie, które mogłoby ułatwić życie podczas relacji międzyludzkich, niestety większość o tym zapomina, wyładowując nerwy podczas rozmowy z kimś kto na przykład, nie do końca coś rozumie, lub też z jakiejś zupełnie innej okazji. A przecież powszechnie wiadomo, że łatwiej jest dość do porozumienia czy załatwić coś, przyjaznym nastawieniem. Prawda?